Jestem wcześniakiem, urodziłem się w siódmym miesiącu ciąży, ważyłem 900 gram. Gdy się urodziłem, przez 6 minut nie wykazywałem oznak życia. Pierwsza funkcja życiowa pojawiła się po kilku minutach. Urodziłem się z dużą wadą serca, której już nie mam. Przez cały okres ciąży lekarze namawiali moich rodziców, by podpisali zgodę na aborcję – ponieważ ciąża zagraża życiu mojej mamy, a to, co się w środku rozwija, czyli ja, to jakiś potworek, którego rozwój nie przypomina prawidłowego rozwoju.
Moi rodzice słyszeli o mnie takie zdania:
- Płód, który się rozwija, jest martwy, a czasem żywy i znowu martwy.
- Gdy się urodzę, to z pewnością będę niepełnosprawny – miałem nie widzieć, nie słyszeć i jak to lekarz określił, przypominam jakiegoś potworka.
- Będę miał 0 punktów po urodzeniu.
Każdego dnia lekarze namawiali moich rodziców, by poddać mnie aborcji. Urodziłem się z dużą dziurą w sercu, przez kilka miesięcy byłem w inkubatorze. Miała odbyć się operacja na moim sercu, ale przed ostatecznymi badaniami pojechaliśmy z rodzicami na Jasną Górę i tam były modlitwy w mojej intencji. Później okazało się, że dziury nie ma i nie jest konieczna operacja.
To tak w wielkim skrócie.
Dlaczego piszę, czuję od dłuższego czasu, że chcę się podzielić historią życia i dać świadectwo, że Bóg ma dla nas wspaniały plan – gdzie świat mnie przekreślił.
Damian Maciołek
