David Baltzer usłyszał na infolinii: „Widzę terapię przez którą przeszedłeś. Nie wydaje się, by bardzo pomogła. Chciałbym, abyś miał otwarty umysł i przemyślał to. Czy kiedykolwiek myślałeś o medycznym wspomaganiu umierania?”. Od tego czasu David zaczął uważać, że jego życie jest bezwartościowe. Skoro nawet specjaliści uznają, że jest już tak beznadziejny, że nadaje się tylko do zabicia, to widocznie tak jest. Zaczął sięgać po alkohol i narkotyki i żałował, że kiedykolwiek służył Kanadzie.
Tony Jenkins służył Kanadzie przez 25 lat. W 2015 roku doznał urazu głowy, gdy uderzył go uzbrojony pojazd. Od tego czasu cierpiał na migreny, a następnie stracił czucie w rękach. Lekarka, zamiast zająć się jego dolegliwościami zapytała, czy ma myśli samobójcze. Gdy oburzony zaprzeczył ponawiała swoje pytania: „Czy jesteś pewny? Jesteś pewny, że nie masz myśli samobójczych? Bo jeśli tak, to mogę ci pomóc”.
David i Tony chcą teraz wyprowadzić się z Kanady.
Corben McGown miał 22 lata, gdy otrzymał propozycję zabicia. Powiedziano mu po prostu przez telefon: „Kwalifikujesz się do tego”. Corben był zszokowany: „Szukałem pomocy, nie śmierci” – wspomina.
Żołnierz i paralimpijka Christine Gauthier złożyła wniosek o zainstalowanie windy schodowej w jej domu. Do tej pory musiała czołgać się po schodach, wciągając za sobą wózek inwalidzki. Podczas kolejnej rozmowy telefonicznej w tej sprawie straciła cierpliwość i mówiła, że ma już dosyć, bo wciąż rani się w trakcie takiej wspinaczki. „No cóż, jeśli naprawdę uważasz, że tak dłużej nie możesz, że już tego nie zniesiesz, to wiesz, że masz prawo umrzeć” – odpowiedział jej rozmówca.
„Nie wierzę, że mówisz mi, że mam prawo umrzeć, a nie zamierzasz dać mi sprzętu, którego potrzebuję do życia” – odpowiedziała zszokowana Christine.
Śmierć w Kandzie jest na wyciągnięcie ręki. Dwa telefony i „proste” rozwiązanie wszystkich problemów się znajduje. Pozbyć się problemów przez pozbycie się człowieka stało się nową dewizą urzędników i lekarzy w Kanadzie. Weterani to często młodzi ludzie, więc są jeszcze w stanie oprzeć się systemowi i opowiedzieć swoje historie. Osoby starsze, bezdomne, samotne tych historii nie opowiedzą, bo są już zabici, jako że nie byli w stanie stawić czoła wielokrotnemu namawianiu i sugestiom, że są bezwartościowi.
Miłość w Kanadzie jest już niekochana. Nie wyciąga się pomocnej dłoni, nie otacza troską potrzebujących. To wszystko stało się nudne i żmudne. Cierpiący jest tam już niepożądany i bezwartościowy. Nikt zdaje się nie zauważać, że każdy z nas prędzej czy później będzie potrzebował wsparcia. Odmawiając godności innym, odmawiają jej również sobie. Historai pokazuje, że to skończy się tym, że najpierw ostoją się silni. Potem jedni drugich będą zabijać.
Źródło: https://www.lifenews.com/…