Wtedy coraz mocniej zaczyna rozpychać się pustka, która musi być natychmiastowo czymś zapełniona. „Życie nie znosi pustki” – i tutaj pojawia się miejsce na nowy kult współczesnego Polaka: dobrostan. W zakłamanym założeniu, że życie ludzkie ma być wygodne, wolne od trosk i bólu, wyzbyte odpowiedzialności i konsekwencji za własne czyny, skupione na hedonistycznych uciechach bez jakichkolwiek ograniczeń. Ale koniecznie z założeniem, że „moja wolność musi być respektowana, twoja już niekoniecznie”.
W tej nowej religii nie ma Boga, jest za to skrajny egoizm – ja i moje potrzeby. Życie drugiego człowieka staje się przedmiotem, a nie podmiotem. A skoro jest kwestią przedmiotową to wszechogarniający konsumpcjonizm sprowadza je do rangi zależności, która jest niewygodna, niepotrzebna i całkowicie zbędna.
Niezaprzeczalne człowieczeństwo dzieci nienarodzonych stało się podległe magom nowej jakości rzeczywistości – TO nie żyje, TO nie istnieje, TO jest pasożytem, TO trzeba zabić. I w ten sposób zbrodniczy system kultu dobrostanu wymazuje życie nienarodzonych najpierw kulturowo następnie z przestrzeni publicznej, a w konsekwencji prawnie. Precz z mego umysłu… precz z mej rzeczywistości… precz z mego łona…. precz z mej pamięci…
Nie można już nie dostrzegać, że kierujący losami naszego państwa systematycznie eliminują nienarodzonych ludzi z wszelkich płaszczyzn życia społecznego. A takie społeczeństwo nie ma przyszłości – bo nie ma dziedziców spuścizny, nie ma kultury, nie ma historii, nie ma kontynuatorów dzieła człowieczeństwa. Łańcuch kultywacji egzystencji zostaje zerwany już na samym początku jego istnienia. I wtedy pozostaje już tylko krótki postronek, na którym z kolei pozostało zarządzanie upadkiem. Powolne samobójstwo cywilizacji.
Dlatego obecność modlących się w przestrzeni publicznej to nie „zagrożenie dla demokracji i wolności słowa”, nie fanatyzm czy próba polaryzacji społeczeństwa. To moralny obowiązek. Różaniec na rynku miasta, modlitwa pod szpitalem, w którym zabijane są dzieci nienarodzone czy pikieta pod „kliniką”, gdzie dokonuje się masowego ludobójstwa najmniejszych z ludzi to nie mowa nienawiści, a świadectwo – że Polska jeszcze nie zginęła, kiedy my żyjemy. W paciorkach różańca wyrażamy głośno to, czego system domaga się od nas w szepcie, albo wcale – że życie ludzkie zaczyna się od momentu poczęcia, że nie można dyskryminować człowieka warunkując to miejscem, w którym się właśnie znajduje lub jego fazie rozwojowej. Że każde życie ma prawo, Konstytucyjne prawo, by żyć!
Bóg jest systematycznie usuwany ze szkół, urzędów, miejskich placów i ochoczo zastępowany sloganami o „wyborze” czy „wolności samostanowienia”, co w rzeczywistości oznacza wybiórcze podejście do innego człowieka. Niezłomni Wojownicy z różańcami w rękach to często ogromny wyrzut sumienia dla konformistów bez wizji na szczęśliwe życie wieczne. Bóg nigdzie nie odszedł. To ludzie porzucili go przy aplauzie „dobroludzizmu” i rosnącego konta bankowego.
Prorocy już dawno przewidzieli, że człowiek w dobrobycie nie potrzebuje Boga. Ma wszystko na skinięcie palca – wakacje, lepszy samochód, obiad w restauracji czy niedzielny spacer po galerii handlowej i przekonanie, że wszystko zależy tylko od niego samego. Stwórca jest wtedy zbędny. Ale gdy przychodzi kryzys, choroba, samotność czy niedołężność, wszelkie kalumnie kierowane są wyłącznie w stronę Boga. On jest winny wszystkiemu. Nie zapobiegł, ale wręcz pozwolił! Skoro jest taki dobry, dlaczego nic nie zrobił? Niezwykle wygodne podejście, nieprawda? Pan Bóg ma ponosić pełną odpowiedzialność za zło, ale jak jest dobrze, niech schowa się w kącie i czeka na swoją kolej, gdy znów będzie potrzebny. To nie tylko jawny bunt przeciwko Bogu, ale i przeciwko odpowiedzialności za własne życie.
Musimy walczyć aktywnie z aborcją. Nie w zaciszu własnego ciepłego domu, gdzie nikt nas nie widzi, a w otwartej przestrzeni, niejednokrotnie w warunkach trudnych, wyczerpujących i narażających nas na ostracyzm. Musimy być nieugięci i stanowczy. Bo ludzkość nie zaczyna się tam, gdzie jest wygodna. Nie kończy się, gdzie przestaje być użyteczna.
Życie ludzkie jest świętością od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. I właśnie dlatego musimy być widoczni. Po to, by przypadkowy przechodzień, matka, student, radny, zobaczyli nas ze świadectwem modlitwy i różańcem w dłoniach. Żeby ten obraz wyrył się w ich pamięci. By w momencie, kiedy staną u progu podjęcia ważnej decyzji lub zapragną milczeć wobec zła, przypomnieli sobie twarze modlących się, te dłonie, te usta mówiące: nie składamy broni, walczymy o dzieci! Abyśmy się stali dla nich punktem odniesienia. A kto wie? Może i punktem, w którym zacznie się ich droga ku nawróceniu? Bo nie wszystko jest jeszcze stracone. Prawda nadal jest obecna w przestrzeni publicznej, na ulicach, placach, pod urzędami i nie zamierza się cofnąć.
Prawda w ostatecznym rozrachunku zwycięży!
