Takie słowa nie powinny być dla nikogo zaskoczeniem – w końcu aborcja eugeniczna jest najwyższą formą dyskryminacji człowieka niepełnosprawnego. Jest zezwoleniem na odebranie życia człowiekowi podejrzanemu o chorobę lub niepełnosprawność – w Polsce, póki co, przed narodzeniem. W Holandii można zabijać do ukończenia przez dziecko 1 roku życia i od 12 do 16 r.ż. Postuluje się już odbieranie życia niepełnosprawnym dzieciom do 12 roku życia i taki projekt ma spore poparcie wśród… lekarzy pediatrów. Również w innych proaborcyjnych krajach widać podobne tendencje.
Tym bardziej pozytywny jest fakt, że rzecznik ds. osób niepełnosprawnych tę dyskryminację zauważa. Nie do końca jednak można się z Pawłem Wdówikiem zgodzić, gdyż w wywiadzie dodał, że najpierw musimy dać wsparcie rodzinom i pokazać, że nie jesteśmy obojętni na trudne sytuacje. Wsparcie rodzin i matek, jakkolwiek bardzo ważne, nie może iść „po”, gdyż szybko stanie się usprawiedliwieniem dla chorej sytuacji, jaką mamy teraz i przyzwoleniem na nią. Zakaz zabijania powinien stać się priorytetem, na którym można potem bazować.
Zaraz potem jednak rzecznik uzupełnił wypowiedź: „Społeczeństwo boi się niepełnosprawności, choć według mnie jest sytuacją niedopuszczalną, że nawet wada wzroku może być powodem do przeprowadzenia aborcji. Mnie, jako osobę niewidomą, to osobiście obraża, bo jestem człowiekiem szczęśliwym, który spełnia się w życiu„. Pozostaje więc mieć nadzieję, że rzecznik będzie rzeczywistym orędownikiem osób z niepełnosprawnością, od poczęcia do naturalnej śmierci i pomoże w zmianie okrutnej dziś ustawy, bez usprawiedliwiania jej istnienia brakiem wsparcia.
